ეკატერინეEkaterine.geჩიგოგიძე

ჩემ შესახებ

Ekaterine

„შენი ტკივილი შეიძლება გახდეს შენი ყველაზე დიდი ნიჭი, თუ ისწავლი მის გამოყენებას“.

ჩემი ისტორია ალბათ ჰგავს ბევრი იმ ადამიანის ისტორიას, ვინც უკვე ტრანსფორმაცია-გამოვლილებმა გაუზიარეს მსოფლიოს, თუ როგორ მივიდნენ აქამდე და როგორ შეიცვალა მათი ცხოვრების მიმართულება შინაგანი გარდასახვის შედეგად.

ბავშვობა კარგად არ დამამახსოვრდა და იქიდან არაფერი მენატრება. ჩემმა გონებამ, როგორც ჩანს, სადღაც შორეულ კუნჭულებში გამოკეტა ყველაფერი რაც კარგი იყო, თორემ, რა თქმა უნდა, იქ ბევრი იყო ასეთი. ყველაზე მძაფრად დამამახსოვრდა მომენტი, როცა სეირნობიდან სახლში დაბრუნებულმა აღმოვაჩინე, რომ დედასა და მამას შორის მოხდა რაღაც ისეთი, რის შემდეგაც მე და დედა იქ ვეღარ დავრჩებოდით. სხვათა შორის, მაშინ არ დავბნეულვარ, არც გული ამჩუყებია, არც მიტირია. 6 წლის ვიყავი.

ჩვენ წამოვედით და ის მომენტი თითქოს ეხლანდელივით მახსოვს, ტაქსში როგორ ვიჯექით და როგორ ვიღებდი გადაწყვეტილებას. აი, ზუსტად ის მომენტი შემიძლია აღვიდგინო, როცა გადაწყვეტილება ჩემი გონების დაფაზე დაიწერა: ეკა, შენ უნდა იყო მაგარი. დედას სჭირდება მიხედვა. მამამ ჩაიდინა უღირსი საქციელი და ის შენთვის აღარ არსებობს.

აი, ასეთი მწარე"განაჩენი" გამოვუტანე ჩემ თავს და მას პირნათლად ვასრულებდი წლების მანძილზე, სანამ მეთითონ არ ვიქეცი მსხვერპლად. ამ შემთხვევის მერე ბევრი რამე თითქოს ამოშლილია ჩემი მეხსიერებიდან. ერთი რაც ვიცი ის არის, რომ ყველაფერი, რაც იყო ამ მომენტიდან ჩემი ტრანსფორმაციის დაწყებამდე - ეს იყო ხანგრძლივი მოგზაურობა საკუთარ თავამდე. ჩემი მოზარდობა და შეიძლება ითქვას ზრდასრულობის დიდი ნაწილი გადაიქცა მუდმივ ცნობიერ თუ ქვეცნობიერ ბრძოლად საკუთარი თავის და საკუთარი ცხოვრების წინააღმდეგ.

ამ ბრძოლაში ბევრჯერ დავმარცხდი, ბევრჯერ ავმაღლდი, ხან სუსტი ვიყავი, ხან ძლიერი... მანამ, სანამ სამუდამო გამარჯვება არ მოვიპოვე. ეს მოხდა მაშინ როცა მე შევძელი ჩემი ტკივილი მექცია ყველაზე დიდ საჩუქრად, რაც მერგო ცხოვრებისგან. მხოლოდ მაშინ გავხდი ნამდვილად თავისუფალი და ბედნიერი, როდესაც გავაცნობიერე, რომ ის ისტორია, რომელსაც მე ვუყვებოდი ჩემ თავს, იყო მხოლოდ ის, რაც მე "გამოვიგონე" და მე შემეძლო ის შემეცვალა როგორც მინდოდა ისე.

ჩემი საყვარელი ჰიპნოთერაპევტის, მარისა პიერის სიტყვებს თუ მოვიშველიებ, "არასოდეს არის გვიან გქონდეს ბედნიერი ბავშვობა".

კი, ბევრჯერ მიფიქრია, რომ ბედნიერ ოჯახში რომ მეცხოვრა ბევრი რამე გამიადვილდებოდა და გარკვეულ გამოწვევებს ავცდებოდი, მაგრამ, მეორეს მხრივ, სწორედ იმიტომ, რომ ჩემი ცხოვრება სხვანაირად წარიმართა, მე გადავდგი ბევრი ისეთი გადამწვეტი ნაბიჯი, რომელსაც სხვა შემთხვევაში არ გადავდგამდი.

ამჟამად 44 წლის ვარ. და როდესაც დაახლოებით 5 წლის წინ გარშემო მიმოვიხედე, მე დავინახე ჩემი თავი ძირს დანარცხებული, მოტყუებული, გადაგდებული, დასუსტებული, "გაჭედილი" სადღაც უფერულ საშუალოობაში და მივხვდი, რომ დადგა მომენტი, როდესაც მე უნდა გამეკეთებინა არჩევანი, რომელიც იმოქმედებდა მთელს ჩემს დარჩენილ ცხოვრებაზე, ჩემს შვილებზე, ოჯახზე, ყველაზე და ყველაფერზე, რაც ჩემთვის ძვირფასია: ან ვრჩებოდი ძირს, ფსკერზე და მთლიანად დამოკიდებული ვხდებოდი გარემოებებზე ან ვიკრებდი ყველა ძალას რაც გამაჩნდა, ვწყვეტდი ყველანაირ ძველ "განაჩენებს" და შეთანხმებებს, ვტრიალდებოდი სრულიად სხვა მიმართულებით და ვიღებდი 100% პასუხისმგებლობას საკუთარი რეალობის შექმნაზე.

როგორც ხვდებით, მე ეს უკანასკნელი ავირჩიე. და სწორედ ამიტომ მაქვს დღეს პატივი წარვსდგე თქვენს წინაშე.

დეტალებით აღარ დაგტვირთავთ, უბრალოდ ვიტყვი ერთს, რომ ტრანსფორმაცია, აღმასვლა, გაჯანსაღება, გალამაზება, განათლება, გაცნობიერება, შევსება შესაძლებელი გახდა მხოლოდ მაშინ, როცა მე მოვეშვი ყველანაირ ბრძოლას - საკუთარ თავთან და სხვებთან; მოვახდინე სრული უპირობო პატიება - საკუთარი თავის და სხვების (მათ შორის მათიც, ვინც ამას არ იმსახურებდა)... და დავიწყე დამეგობრება - ჩემს გონებასთან, ჩემს ემოციებთან, ჩემს სხეულთან, ჩემს სულთან.

ამ ისტორიიდან ყველაზე მთავარი არის ის, რომ ის ყვება გამარჯვების ამბავს და არა დამარცხების და წარუმატებლობის. მთავარი ის არის ვინ გავხდი პიროვნულად და რა უნარები, ძალები თუ ინტელექტი გამიჩნდა იმისთვის, რომ დავეხმარო სხვა ადამიანებს თავის გამოწვევებთან გამკლავებაში, თავისი თავის საუკეთესო ვერსიის შექმნაში და ჩვეულებრივი ცხოვრების არაჩვეულებრივად გადაქცევაში. დღეს მე სრული პასუხისმგებლობით და თავდაჯერებით შემიძლია გავუძღვე სხვა ადამიანს ამ გზაზე, რადგან ვიცი ეს როგორ კეთდება. არა მარტო იმიტომ, რომ ქოუჩის/პიროვნული განვითარების სპეციალისტის პროფესია მაძლევს საკმარის კომპეტენციას, არა. იმიტომ, რომ ჩემმა ცხოვრებისეულმა არჩევანმა განაპირობა ეს, როდესაც მე გადავწყვიტე, რომ რასაც არ უნდა ვაკეთებდე, მთავარია მივდიოდე წინ, მთავარია ვვითარდებოდე, მთავარია არ გავჩერდე. ასე გავხდი შეუჩერებელი და სწორედ ესეთები მინდა, რომ გახდნენ ის ადამიანები, ვინც ჩემთან იმუშავებენ - შეუჩერებელნი.

ახლა უკვე, როდესაც ჩემთვის ნათელი გახდა რა არის ჩემი მისია, ჩემი მთავარი მოწოდება და დანიშნულება, მე გავაცნობიერე, რომ ჩემი ცხოვრება და მოღვაწეობა მარტო მე არ მეხება, ის ასევე ეკუთვნის სხვებს და მე ვალდებული ვარ ის მათ გავუზიარო.

ჩემ შესახებ

ეკატერინე ჩიგოგიძე, ერიქსონის საერთაშორისო უნივერსიტეტის სერტიფიცირებული ქოუჩი, საავტორო პროგრამების ავტორი, ფინანსური და ადამიანური რესურსების მართვის სპეციალისტი.

კონტაქტი

© EKATERINE, 2018. Developed by AMBER LTD